Η επιστημονική δημοσίευση στο περιοδικό Journal of Environmental Management, στην οποία συμμετέχει η Δρ. Βιολογίας και μέλος του επιστημονικού τμήματος της Περιβαλλοντικής Οργάνωσης Καλλιστώ, Μαρία Ψαραλέξη, αποτυπώνει μια επισκόπηση των ευθυνών που σχετίζονται με τα τροχαία ατυχήματα με άγρια ζώα (WVC) σε 36 ευρωπαϊκές χώρες .

Bíl, M., Balčiauskas, L., Bílová, M., Cellina, S., Favilli, F., Gačić, D., Guinard Ε., Heurich Μ., Ivanova Ν., Junghardt J., Keuling O., Kruuse M., Kukalaj Q., Langbein J., Laube P., Licoppe A., Masaryk P., Maślanko W., Mayer M., Moroney A., Moț R., Mrđenović D., Náhlik A., Nebunu A., Nezval V., Niemi M., Pokorny B., Psaralexi M., Ralevic S., Ricci S., Rolandsen Ch.M., Rosell C., Santos  S.M., Seiler A., Steiner W., Swinnen K.R.R., Šprem N., Trajçe A., Trpeski V., van der Grift E.A., Vogiatzakis I. and Zihmanis, I. (2025). Wildlife-vehicle collision liability in Europe: A review of existing approaches and their implications. Journal of Environmental Management, 380, 124986.

Όπως αναφέρει η σχετική περίληψη της δημοσίευσης, εξετάζονται οι προσεγγίσεις που εφαρμόζονται αυτήν τη στιγμή για την απόδοση ευθυνών σε περιπτώσεις WVC σε όλη την Ευρώπη και τις πιθανές επιπτώσεις τους στην αναφορά και καταγραφή τέτοιων περιστατικών. Για την απόκτηση των σχετικών πληροφοριών, πραγματοποιήθηκε έρευνα η οποία μεταξύ άλλων περιλάμβανε ένα διαδικτυακό ερωτηματολόγιο. Οι ερωτήσεις αφορούσαν τα WVC που συνδέονται με απώλεια ανθρώπινων ζωών, τις βάσεις δεδομένων καταγραφής WVC και νεκρών ζώων στο δρόμο, καθώς και συστάσεις προς τους οδηγούς σε περίπτωση WVC.

Σε 19 χώρες, κανείς δεν φέρει ευθύνη όταν ένα όχημα συγκρουστεί με κάποιο άγριο ζώο. Στις υπόλοιπες χώρες, υπεύθυνοι μπορεί να θεωρηθούν οι διαχειριστές ή οι ιδιοκτήτες των δρόμων, οι οδηγοί ή οι κυνηγοί, είτε σταθερά είτε υπό ορισμένες προϋποθέσεις. Σε κάποιες χώρες, η ευθύνη μπορεί να μεταβληθεί μετά από νομική αξιολόγηση. Η απώλεια ανθρώπινων ζωών λόγω WVC έχουν αναφερθεί σε 27 χώρες, με περίπου 90 θανάτους ετησίως στους ευρωπαϊκούς δρόμους. Ο αριθμός των περιπτώσεων σωματικής βλάβης και οι εκτιμήσεις για κοινωνικοοικονομικές απώλειες δεν ήταν δυνατό να προσδιοριστούν σε ευρωπαϊκό επίπεδο, καθώς πολλές χώρες στερούνται αξιόπιστων βάσεων δεδομένων.

Μέσα από το επιστημονικό άρθρο τίθεται η συζήτηση για το πώς οι ευθύνες που συνδέονται με τα WVC οδηγούν ορισμένους φορείς να μετακυλίουν τις ευθύνες σε άλλους ή να αποφεύγουν την αναφορά και καταγραφή τέτοιων περιστατικών. Η υποαναφορά περιστατικών WVC σε ορισμένες εθνικές βάσεις δεδομένων είναι μία από τις συνέπειες της ισχύουσας νομοθεσίας περί ευθύνης και υπαιτιότητας. Αυτό το γεγονός μειώνει τη δυνατότητα εντοπισμού περιοχών υψηλού κινδύνου και καθορισμού κατάλληλων μέτρων για τη μείωση των τροχαίων ατυχημάτων. Συμπερασματικά, οι συντάκτες της δημοσίευσης προτείνουν τροποποιήσεις  του πλαισίου απόδοσης ευθυνών σε περιπτώσεις WVC, οι οποίες θα μπορούσαν να ενισχύσουν την προστασία της άγριας ζωής και την οδική ασφάλεια.

Διαβάστε αναλυτικά την επιστημονική δημοσίευση εδώ.